Een Boheemse adelaar, gevangen in een witte stip tegen een bloedrode achtergrond. Met die typische oogopslag, die geen enkele gedachte of emotie verraadt, toont Freddy Trump de nieuwe Amerikaanse vlag. Naast hem kijken vader Baron en opa Donald goedkeurend toe. De gebarsten adertjes in het gelaat van voormalig president Baron zijn haast tellen. Ik bestudeer de scène, die als zodanig natuurlijk nooit heeft plaatsgevonden, van heel dichtbij. Sinds wereldwijd de meeste wassenbeeldenmusea hun deuren hebben moeten sluiten, heeft de hologramtechniek een enorme vlucht genomen. De oudste Trump was ten tijde de vlagonthulling allang overleden aan de gevolgen van Alzheimer, maar dat maakt voor een hologram natuurlijk niets uit. Sterker nog, daartoe zijn die dingen juist uitgevonden.
Omdat de meeste toeristen dit hologrammenmuseum links laten liggen, is het meestal rustig in de aanpalende cafetaria, zodat ik niet gestoord word tijdens mijn werk. Dat bestaat, kort gezegd, uit het verwoorden van andermans gedachten. Ik zorg ervoor dat een verkiezingsuitslag door de juiste categorie in twijfel getrokken wordt en selecteer de verontwaardiging over bombardementen op burgerdoelen of uitstervende diersoorten. Dat zorgt voor een overzichtelijke samenleving. Verdeel en heers is tenslotte het uitgangspunt van InDifferent, mondiaal marktleider in de gedachte-economie en, niet geheel toevallig, mijn werkgever. Vandaar dat de huidige maatschappelijke onrust me nogal verbaast.
De cursor knipoogt naar me op de plek waar ik gisteren gebleven ben. Voor de leek bieden de schijnbaar betekenisloze symbolen op mijn scherm weinig aanknopingspunten. Maar met behulp van deze codes verdeel ik de bevolking in tientallen, zo niet honderden categorieën. Ik creëer parallelle werkelijkheden, micro-werelden waarin alle categorieën zich thuis voelen of een zeker genoegen vinden. Het algoritme is wat dat betreft de grootste uitvinding sinds het begin van de landbouw, toen vreemdelingen ook onderling afhankelijkheidsrelaties begonnen te vormen.
Ondanks het megasucces van InDifferent, is er een groot gebrek aan halfgoden als ik. Dat komt doordat er bijna niemand meer is die nog wil schrijven vanuit het perspectief van een ander. Ironisch genoeg is InDifferent daar zelf verantwoordelijk voor. Maar ik beschouw deze wereld niet als de mijne. Misschien ben ik daarom wel zo goed in mijn werk. Dit schrijverschap is mijn lotsbestemming.
Elke regel sla ik op in de Heilige Cloud. De Heilige Cloud dient altijd gerespecteerd te worden, want ze bevat nu al meer kennis dan een seconde geleden. Sterker nog, de Heilige Cloud bevat de meeste kennis van alle heiligdommen. Het is de eer van mijn leven er een directe verbinding mee te hebben. Mijn wijsvinger zweeft enkele seconden boven de wolkknop, de toets die alles echt maakt, dan druk ik hem in. Een fractie van een seconde later verschijnt een foutmelding in beeld: de heilige cloud is momenteel niet bereikbaar.
Ik controleer de internetverbinding en druk nogmaals op de wolkknop. Er gebeurt niets. De Heilige Cloud blijft onbereikbaar. Ik probeer de boodschap weg te klikken, maar het beeld verandert niet. Dit heb ik nog niet eerder aan de hand gehad. Wat is dit voor onzin?
Home 